Spotkanie z panią Zofią Chwalisz, po wiadomości o jej odejściu z funkcji dyrektora Muzeum Regionalnego w Wolsztynie na emeryturę (w październiku 2025 r.), zaplanowałam na czas wiosenny, gdy w ogrodzie muzeum zakwitną rododendrony. Nie spotkamy się już, by dzielić się czasem. 19 lutego 2026 roku, odeszła na zawsze, ale pozostanie pamięć o Niej, o ogromnym zaangażowaniu w pracy na rzecz Muzeum Regionalnego w Wolsztynie i Oddziałów – Muzeum Marcina Rożka, Muzeum Roberta Kocha i Skansenu Budownictwa Ludowego.
Pani Zofia Chwalisz z Muzeum Regionalnym związana była od 1 czerwca 1978 roku. W 1980 roku objęła stanowisko kierownika działu regionalnego, a od 1 stycznia 1996 roku pełniła funkcję dyrektora.
Nie sposób wyliczyć wystaw, na które pani Zofia zapraszała. Jej wystąpienia świadczyły o ogromnej wiedzy i znajomości tematu. Do pani Zofii zwracaliśmy się mając wątpliwości dotyczące historycznych wydarzeń lokalnych. Często po zadaniu przez nas pytania przynosiła do redakcji materiały przez nas wykorzystane. W ,,Głosie Wolsztyńskim” odnotowaliśmy najważniejsze wydarzenia w Muzeum Regionalnym. W Muzeum Rożka odbywały się bardzo ciekawe spotkania, ubogacające wiedzę nie tylko historyczną. Słuchaliśmy wierszy lokalnych poetów przygotowanych także z naszą redakcją i nie tylko. Często tym spotkaniem towarzyszyła dobra muzyka, a nawet śpiew. Goście muzeum podejmowani byli kawą czy herbatą tak, jak to bywa w gościnnym domu. Bardzo zadowolona była z lekcji w muzeum, gdy przychodziły dzieci i młodzież z nauczycielami. Tak wiele relacji publikowaliśmy w naszym piśmie, w których uczestniczyliśmy. Wybrałam tylko dwie, ale bardzo wymowne, ponieważ pani Zofia na spotkaniu podczas którego pan Tadeusz Horbowy (z Florydy) prezentował obraz Maksymiliana Kolbego ofiarowany mu przez Franciszka Gajowniczka, za którego św. Maksymilian Kolbe oddał życie w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz. Przypomniała historię Marcina Rożka, który także zginął w tym obozie. Przedstawiła także historię Pomnika Wdzięczności zniszczonego przez Niemców w Poznaniu.
Pani Zofio, dziękuje za wszystko, co dzięki Pani mogłam przeżyć, pogłębić wiedzę i za chwile spędzone w ogrodzie wśród rododendronów. Spoczywaj w pokoju, w najpiękniejszym ogrodzie Nieba.
Anna Domagalska
